Jacob van Eyck was musicus en componist, en daarnaast inventief theoreticus op het gebied van klank. Hij beschikte over een bijzonder goed geoefend en kritisch gehoor, te danken aan aangeboren talent, misschien wel tot ontwikkeling gebracht door blindheid die zich vanaf zijn geboorte manifesteerde. Dat weerhield hem er niet van gaandeweg zijn leven een belangrijke positie in de 17de-eeuwse (Utrechtse) samenleving te verwerven. In zekere zin iets uitzonderlijks.
In de lezing wordt aandacht besteed aan het thema blindheid, zoals die in zijn diversiteit zichtbaar is gemaakt in de kunsten van de – dagenraad van de – Gouden Eeuw.
